Zjeżdżalnia

To była strasznie śliska zjeżdżalnia. Taka z której absolutnie nie można się rozmyslić, kiedy już zrobiło się ruch. Nie sposób zaprzecieć się na niej rękami, zahamować postawą ciała, cóż dopiero krzykiem. Podnosiła głowę, patrzyła w dół na niekończące się lodowe, wyślizgane chyba przez samego diabła pasmo zjeżdżalni. Miała wrażenie, że z każdą sekundą pędzi coraz szybciej i szybciej, ale jednocześnie w każdym punkcie drogi towarzyszyło jej wrażenie, że sunie z tak zawrotną prędkością, że potem może być tylko wolniej. Z czasem zaczęła tylko marzyć by wreszcie zderzyć się z ziemią i rozpaść na tysiące małych kryształków. Czas tej specyficznej podróży był na tyle długi, że zdążyła stać się jednym ciałem z lodową pokrywą. Spływała z olbrzymiej szklanej góry jak rzeka, jak mega wartki potok, jednak było w niej coraz mniej życia, stawała się lodową kukłą, lalką z mrozowej porcelany. Jeszcze kilka razy przez głowę przemknęła jej myśl jak ludzie mogą lubić te wszystkie roller castery i inne dostarczacze wrażeń w wesołym miasteczku. Sama też kiedyś je lubiała. Jeśli mogłaby teraz krzyknąć, jej słowa ułożyłyby się w takie albo bardzo podobne zdanie: Czy jesteś pewien że twoja podróż dobiegnie końca?

iZa ochmaN

Mówisz do mnie wzorem
że już się nie kochamy
wzór powleka cztery płaskie ściany
falowane pasma schodzą się niedbale
szale w szafie śpią

To kara
oklejam taśmą ściany
nie chcę słyszeć jak mówią
ściszonym głosem
telewizorowo

Otwierasz lampę
z klosza, prosto w twoją twarz
uderza mucha
ocierasz policzek rękawem koszuli
przeklinasz pod nosem
prawie niesłyszalnie

Pozapalane okna komunikują się
między sobą
jak znicze z sąsiednich grobów

Żyjemy jak na linie
tylko wciąż nam się wydaje, że wokół jest mnóstwo przestrzeni