Potworowo

Na piątkowe Warsztaty w MDK POŁUDNIE przybyła Aganieszka Kilisz - Gruszka, Olaf Józefoski i Łukasz Fuglewicz. Agnieszka i Olaf to właściwie stali bywalcy, natomiast Łukasz bywa u nas rzadko, gdyż jest zapracowanym przyrodnikiem. W biegu podzielił się z nami tekstami, które pisuje do dwóch biuletynów. Dotyczą one przede wszystkim otaczającego Go świata, bo Łukasz to przenikliwy obserwator zjawisk atmosferycznych, gatunków roślin, zachowań ptaków, dzików i innych zwierząt, które przewijają się przez okolice katowickiego Ochojca, Piotrowic, Ligoty. Jest także zapalonym podróżnikiem. Ale to już osobna historia. Tego wieczoru zaproponowałam także moim gościom zabawę z własnym cieniem. Według psychologii Jungowskiej cień jest naszym bratem bliźniakiem, który posiada dokładanie przeciwne cechy do tych z którymi się utożsamiamy, które chętnie pokazujemy światu. Jeżeli jakiś człowiek nie wyrządza nam żadnej krzywdy, a na sam jego widok ogarnia nas taka złość lub wstręt, że jesteśmy gotowi napluć mu w twarz, to prawie pewne, że nosi on w sobie cechy, które odrzuciliśmy i nie potrafimy ich oswoić, zaakceptować faktu, że są częścią nas. Przykładowo ekstrawertyk szczycący się tą swoją otwartością i łatwością nawiązywania kontaktów może w cieniu ukrywać przed sobą samym pierwiastki introwertyczne, ale tylko spotkanie z nimi, obserwacja ich i zaprzyjaźnienie się z nimi daje szansę prawdziwego wzrostu. Kontynuatorzy myśli Junga proponują ćwiczenie wizualizujące zjednoczenie przeciwności. Brzmi to może trochę pokrętnie i fachowo, ale jest bardzo proste i łatwe do wykonania. Najpierw musimy sobie wyobrazić coś co symbolizuje i uosabia nasz cień. Bardzo często są to przeróżne części świata przyrody: dzikie zwierzęta (wilki, lwy, tygrysy, węże), straszne owady (pająki), spotworniałe i demoniczne rośliny, a także cały szereg postaci ludzkich lub na poły ludzkich: wszelkie wiedźmy, zwyrodniali starcy, obrośnięci, ciemni, zdeformowani. Oczywiście paleta cieni nie ma końca, chciałam tylko wstępnie zarysować w jakim obszarze estetycznym się lokuje. Potem przypominamy sobie przyjemne chwile naszego życia i jasne cechy charakteru. Co nam się z nimi kojarzy? Jaki przedmiot, zwierzę, czy cokolwiek innego. Ostatni etap ćwiczenia to stworzenie w swojej wyobraźni takiej hybrydy złożonej z dwóch elementów: tego chcianego i tego niechcianego. Ilekroć dopadają nas lęki, albo w postaci nietolerancji dla innych odzywa się nasz cień, przypominamy sobie to wymyślone złączenie. Zrobiłam to ćwiczenie kilka lat temu i do dzisiaj co jakiś czas przypominam sobie swojego kotowęża. Koty uwielbiam, węży się panicznie boję. W te wakacje na szlaku górskim oblewałam się potem ze strachu przed tym, że natrafię na coś żmijowatego, ale ten obraz kotowęża pomagał, bo ani przez moment nie myślałam o przerwaniu wędrówki i poddaniu się lękowi. Jedyny wąż jakiego mieliśmy szczęście – nieszczęście spotkać był martwym niewielkim wężem z wywalonymi na wierzch wnętrznościami i obłaziły go muchy. Kiedy sobie pomyślę, że taka mucha potem na mnie siada, to wiem, że mam jeszcze wiele do przepracowania w kwestii mojego cienia.

Drodzy Warsztatowicze! Wszyscy mamy cienie, są one elementem naszej psychicznej budowy, mam nadzieję, że ćwiczenia (a było to malowanie swojego potwora na jednej wspólnej planszy i opowiadanie swoich koszmarów) nie pozostawiły niesmaku, lub jakiś trudnych emocji. W przyszłym tygodniu zaczniemy zajęcia ćwiczeniem, które będzie podkreślało, to co w Nas najbardziej wartościowe. Przepraszam jeśli zostawiłam Was w stanie pewnego rodzaju dysharmonii.

Iza